Ty jesteś piękna wieczorem, a ja piękny z rana.
Świat nas zrani tak czy inaczej, kochana.
Dajmy więc mu się zranić, a nie rańmy sami.
Bądźmy dobrzy dla siebie dniami i nocami.
Szanujmy nasze lęki marzenia i plany.
Bo przecież jak mówiłaś wcale się nie znamy.
Warszawa 13 kwietnia 2026
Ja kocham wolność swoją i cudzą,
Tak byłem wszak wychowany.
Jednak zniewalam siebie i innych -
Życie szydercze ma plany.
Gdy odchodził,
Nie został po nim wielki pomnik z głazów.
Nie został po nim niebosiężny zamek.
Został miękki, ciepły pomnik w sercach tuzinów osób, może także twoim.
Pomnik z wosku pszczelego.
Pomnik z uśmiechu, wrażliwości i czułości.
Chwała bohaterom życia codziennego.
Chwała Tobie Ojcze.
Józefosław 7 sierpnia 2026
Dzień w którym uświadomiłeś sobie, że twoje szmaty przeżyją ciebie był zwyczajnym dniem:
może odrobina walki z entropią,
może ból przeszedł,
może chwila refleksji gdy w kącie oka zobaczyłeś bezmiar nieba,
może poczułeś że jesteś tylko człowiekiem bo wczoraj przeczytałeś jakiś wiersz,
a może przyszła do ciebie w nocy jedna z trzech boskich oblubienic.
A może przypomniałeś sobie dziadka, który co wiosnę wynosił na świeże powietrze swój wełniany garnitur, trzepał go i wkładał nową naftalinę do szafy.
Popatrzyłeś na swoje ciuchy i wtedy to zrozumiałeś.
Tę oczywistą prawdę której na co dzień zupełnie nie potrzebujesz, jak paprocha w kąciku oka.
Niegodną nawet łzy czy przelotnego wzruszenia drobną przekąskę, malutki słony koreczek na tym wielkim bankiecie transcendencji.
Twoje ciuchy przeżyją ciebie.
Moja dłoń, twoje usta, mój tors, oczy twoje.
Sprężyny nakręcane od setek pokoleń.
Pójdź do mnie i weź mnie jak bierzesz łyk wody.
Pójdź do mnie i weź mnie bez stylu i mody.
Z pierwotnym marzeniem, z pokorą eonów
Pójdź do mnie, zabijmy tę dziwkę w tym domu.
